εκδοτικό σημείωμα : μτλ/π _ 02 _ 260704

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λίγα λόγια περί ποιητικής

 

Σε πρόσφατη συζήτηση στο facebook, έγινε λόγος για την σημερινή πλησμονή ποιημάτων ποιητικής στα ελληνικά, και δη από πρωτοεμφανιζόμενες ή πάντως νέες ποιητκές φωνές. Διερωτάται κάθε καλόπιστος αναγνώστης: «Πότε πρόλαβε ο νέος ποιητής να αποκομίσει τόση ποιητική πείρα ώστε να αναστοχασθεί επ’ αυτής και να αναπτύξει, βάσει αυτής, μια νέα ποιητική, επαρκώς πρωτότυπη, μάλιστα, ώστε να μας ενδιαφέρει να διαβάσουμε γι’ αυτήν; Πότε πρόλαβε η νέα ποιήτρια να αποκτήσει τόση ποιητική πείρα ώστε να μπορεί να χειριστεί το τόσο δύσκολο, ποιητικά, θέμα της ποιητικής;» Ανυπολόγιστα ζόρικο ‘άθλημα’, τα ποιήματα ποιητικής. (Ίσως πιο ζόρικα κι απ’ τα ερωτικά ή τα περί θανάτου.)

Προφανώς, υφίστανται γόνιμοι –και ποιητικοί– τρόποι να μιλήσει κανείς για την ποιητική. Ο πιο ‘εύκολος’: όταν γράφει μια ενδιαφέρουσα κριτικός – χάρη στην απόστασή της (πέρα από την απαραίτητη σχετική ατομική σκευή της) από το κρινόμενο έργο· όπως κάνει, στο παρόν τεύχος, ο Ευσταθία Παλιοτζήκα για την ποιήτρια Δήμητρα Κωτούλα και η Μαίρη Καιρίδη για τον πεζογράφο Παναγιώτη Ευαγγελίδη. Άλλος τρόπος, δημιουργικός κι ερεθιστικός, αυτός που επέλεξαν η Δήμητρα Κατιώνη και ο Άκης Παραφέλας: να μιλήσουν για «πέντε θεματικές» της ποίησης (ή, αν προτιμάτε: για πέντε άξονες της ποιητικής τους) με αφορμή ποιήματα αλλήλων. Ή ένας πιο αναπάντεχος: εκείνος που υιοθέτησε η Ιταλίδα συγρραφέας και μεταφράστρια (ελληνόγλωσσης και γαλλόγλωσσης λογοτεχνίας) Ελιζαμπέττα Γκαριέρι, συνθέτοντας ένα ‘ποίημα’ που δοκιμάζει, παιγνιωδώς, να απαντήσει σε μιαν ερώτηση ποιητικής, χρησιμοποιώντας στίχους από πλήθος ποιημάτων. Τέλος, η συναγωγή και γειτνίαση ποιημάτων και άλλων κειμένων για ένα και μόνο θέμα –εν προκειμένω: τα δέντρα– μπορεί να συστήσει μια υπόρρητη ‘δοκιμή ποιητικής’ – σαν αυτήν που συνεπιμελήθηκαν οι συγγραφείς Φοίβη Γιαννίση, Κατερίνα Ηλιοπούλου, και Eleni Sikelianos.

Όπως και το 1^ο τεύχος, έτσι και το 2^ο, έχει ευεργετηθεί από ωραίες μεταφράσεις σημαντικών, ιστορικών, και απαιτητικών ποιημάτων από τα αγγλικά και τα γαλλικά (Αντνάν, Μαλλαρμέ, Σαίξπηρ), καθώς και δύο σύγχρονων φωνών από τα ισπανικά και τα αγγλικά (Ντίεθ, Καλφοπούλου). Και, βεβαίως –στερνό αλλ’ ουχί έσχατον– από ξεχωριστά ποιήματα έξι σύγχρονων ελληνόγλωσσων ποιητ/ρι/ών: ποιήματα αξιοζήλευτα και (ας μη φοβηθούμε την αισθησιακότητα της λέξης) λαχταριστά: εις πείσμα όσων διατείνονται ότι η σύγχρονη ελληνική ποίηση είναι αποκλειστικώς είτε κλισέ και μπανάλ, είτε στεγνή και δυσπρόσιτη.

Το τεύχος συμπληρώνεται, όπως πάντα, με την έντυπη εκδοχή ενός μεγάλου αφιερώματος των ‘αδελφών’ εκδηλώσεων «Με τα λόγια (γίνεται)»: αυτή τη φορά, πρόκειται για έναν μεταφραστικό φόρο τιμής στον Αμερικανό ποιητή, μεταφραστή και κριτικό, Κέννεθ Ρέξροθ (1905-1982), τα 120 από την γέννηση του οποίου εορτάστηκαν πέρυσι.

Καλό καλοκαίρι, λοιπόν, με όσο γίνεται λιγότερα εγκαύματα (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς) – και καλή ανάγνωση: του τεύχους αυτού, αλλά και των 22 αναγνωστικών προτάσεων των συνεργατ/ρι/ών του!

Επόμενη ‘συνάντησή’ μας, μέσω του 3^ου τεύχους, τον χειμώνα!

 

Παναγιώτης Ιωαννίδης

 

 *** Πατήστε εδώ για τα περιεχόμενα του τεύχους ***