ο. σαίξπηρ : 6 σονέτα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

μετάφραση από τα αγγλικά: Ασπασία Λαμπρινίδου  

 

Έξι σονέτα 

 

 

18.

 

Να σε συγκρίνω με μια μέρα καλοκαιρινή;

Εσύ έχεις πιότερη γαλήνη κι ομορφιά.

Τ’ άνθη του Μάη τα δέρνουν άνεμοι σφοδροί

και του καλοκαιριού λίγο κρατά η χαρά.

Άλλοτε φέγγει τ’ ουρανού το μάτι ολόλαμπρο,

κι άλλοτε η χρυσή του η όψη σκοτεινιάζει.

Την ομορφιά του χάνει κάθε τι όμορφο,

όπως η τύχη ή της φύσης η πορεία προστάζει.

Μα δεν θα σβήσει το δικό σου αιώνιο καλοκαίρι,

κι οι τόσες σου ομορφιές δεν θα χαθούν.

Ο θάνατος στους ίσκιους του δεν θα σε φέρει,

λέξεις αθάνατες στο χρόνο σε οδηγούν.  

Όσο άνθρωποι θα ζουν και μάτια θα θωρούνε,

θα ζεις κι εσύ, όσο κι οι στίχοι αυτοί θα ζούνε.

 

 

 

19.

 

Άρπαγα χρόνε, στόμωσε του λιονταριού τα νύχια,

κάνε τη γη το σπλάχνο της να καταπιεί,

ξεδόντιασε της άγριας τίγρης τα σαγόνια

κι ο φοίνικας μες στο ίδιο το αίμα του ας καεί.

Σκόρπα στο πέρασμά σου πόνους και χαρές,

και κάνε, Χρόνε ελαφροπόδη, ό,τι θελήσεις

στον μέγα κόσμο με τις μάταιες ηδονές,

μα ένα έγκλημα φριχτό μην το τολμήσεις:

Οι ώρες το μέτωπο ας μη σκάψουν που αγαπώ·

η αρχαία σου πένα εκεί γραμμές ας μην χαράξει.

Στο πέρασμά σου άσε το ανέγγιχτο,

την ομορφιά σ’ αυτούς που θά ’ρθουν να διδάξει.

Μα όσο κακό κι αν κάνεις, Χρόνε, όσα άδικα,

στους στίχους μου θα ’ναι ο καλός μου νέος παντοτινά.

 

 

 

35.

 

Για ό,τι έκανες, άλλο μην έχεις τύψεις·  

αγκάθια έχουν τα ρόδα, κι η πιο ωραία πηγή θολώνει· 

ήλιο, φεγγάρι τα λεκιάζουν σύννεφα κι εκλείψεις,

κι η απαίσια κάμπια σε άνθος τρυφερό τρυπώνει.

Σφάλματα κάνουν όλοι, και να το δικό μου,

με παρομοιώσεις να ελαφραίνω το παράπτωμά σου,

για να σε σώσω να δωροδοκώ τον εαυτό μου,

με υπερβολές να υπερασπίζομαι τα κρίματά σου.

Κι έτσι για πάθους σφάλματα τη λογική εγκαλώ

–ο αντίδικος είναι υπερασπιστής σου–

κι ενάντια στον εαυτό μου αγωγή κινώ:

Τέτοιος εμφύλιος μέσα μου έρωτα και μίσους

που συνεργός γίνομαι θέλοντας και μη

του τρυφερού ληστή που άγρια με λεηλατεί.

 

 

 

 

55.

 

Μάρμαρο, χρυσοστόλιστα μνημεία βασιλικά

δεν θα κρατήσουν όσο το έργο το δικό μου·

εσύ όμως μέσα του θα λάμπεις πιο ζωηρά

απ' όσο λίθοι λεκιασμένοι απ’ την αφροντισιά του χρόνου.

Όταν ολέθριος πόλεμος τ' αγάλματα γκρεμίσει,

όταν ξεθεμελιώσει η αμάχη τα έργα των χτιστών,

ούτε του Άρη σπαθί ούτε της μάχης η γοργή φωτιά θ’ αγγίξει

αυτό της μνήμης σου το αρχείο το ζωντανό:

Κόντρα στο θάνατο, στην καταλύτρα λησμονιά

θα προχωράς. Κι ο ύμνος σου θα φωτίζει

τα μάτια κάθε επόμενης γενιάς

καθώς ο κόσμος στο χαμό του θα βαδίζει.

Κι έτσι ώς της κρίσης την ημέρα εδώ θα ζεις –

στα μάτια όσων αγάπησαν θα κατοικείς.

 

 

 

65.

 

Χαλκός, πέτρα και γη, κι η άπειρη θάλασσα    

έχουν στη θλιβερή θνητότητα παραδοθεί.

Με τέτοια θύελλα πώς να τα βάλει η ομορφιά,       

που η δύναμή της κι απ' του λουλουδιού είναι πιο μικρή;

Πώς να αμυνθεί η μελένια ανάσα του καλοκαιριού

στων άγριων ημερών την πολιορκία;

Βράχοι ακατάβλητοι να αντέξουν δεν μπορούν,

πύλες ατσάλινες τις τρώει του Χρόνου η βία.

Τι σκέψη φοβερή! Πώς θα γλιτώσει

το πιο όμορφο πετράδι απ’ την κρύπτη του Χρόνου;

Ποιο χέρι στιβαρό το φτερωτό Του βήμα θα ανακόψει;

Ποιος θα εμποδίσει τη λεηλασία του κάλλους;

Κανείς, μόνο το θαύμα αυτό αν μπορέσει να το κάνει:

κι αιώνια λάμψη στην αγάπη μου χαρίσει το μελάνι.

 

 

 

87.

 

Αντίο! Να σε κατέχω δεν μπορώ

και την αξία σου τη γνωρίζεις πια.

Σ' αποδεσμεύω από το συμφωνητικό

και λύνω όσα μας ένωναν δεσμά.

Γιατί χωρίς τη συμφωνία σου πώς να σε κρατήσω;

Και τέτοιος θησαυρός δε μου ταιριάζει. 

            Άξιος δεν είμαι τέτοιο πλούτο ν' απαιτήσω·

κάθε δικαίωμά μου άκυρο μοιάζει. 

Τον εαυτό σου δώρο μου 'χες κάνει

αστόχαστα, ή είχες για μένα γελαστεί·

κι  η προσφορά σου, ριζωμένη σε μια πλάνη,

γυρνά σε σένα, με μια σκέψη πιο σωστή.

Έτσι, σαν όνειρο γλυκό ήσουνα για μένα.

Στον ύπνο βασιλιάς, μα ξύπνησα κι όλα χαμένα. 

 

~

 

Η Ασπασία Λαμπρινίδου είναι φιλόλογος, ποιήτρια, και μεταφράστρια. Έχει εκδώσει μία ποιητική συλλογή: To ζώο που κοιμάται (Poema, 2014)· τρία βιβλία με μεταφράσεις από το έργο της Άννας Αχμάτοβα: Στην άκρη της θάλασσας (Poema, 2013), Ελεγείες του Βορρά (Poema, 2014), Το φως του προβολέα (Το Ροδακιό, 2017)· και μιαν ανθολογία ποιημάτων και επιστολών του Τζων Κητς, A thing of beauty (Κίχλη, 2023).

 

  *** Πατήστε εδώ για τα περιεχόμενα του τεύχους ***