Γιώργος Κατραούρας
Δοξάστηκε κι ύστερα
κάηκε
Ό,τι μου γλύτωσε
-αυτό το ελάχιστο-
γυρίζει σ’ εσένα
ιταμό
*
Η μέρα που φεύγει.
Η επανόρθωση
που δεν ακούγεται
κι όμως· θα έρθει.
*
Προτιμούσα έναν άλλον γέλωτα.
Τα υπόγεια είναι δροσερότερα.
Μέσα στη γη νιώθεις ασφαλής
εκτός αν έχεις πεθάνει.
~
χωρίς τα βάσανα
σαφώς
θα είχαμε ζήσει την αφοσίωση
θ’ αναβαλλόταν
*
Αν μπορείς να θαυμάσεις
Να προσέχεις πού πατάς, λέω
τα τσικάκια θα λένε
– όχι, εμείς δεν περπατάμε τη νύχτα
έχει πιο ευφάνταστους δρόμους ο ύπνος
και έχει το δικό της κορμί, η καρδιά.
Η καρδιά είναι ένας μυς αξεδίψαστος
~
Ο Γιώργος Κατραούρας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1999. Παρακολούθησε τον διετή κύκλο του εργαστηρίου ποίησης του Ιδρύματος Τάκης Σινόπουλος. Είναι φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Ποιητικές συλλογές του: Οι τρίτοι Σιδώνιοι (Εκάτη, 2018), Τα κόκαλα της γλώσσας (Γκοβόστης, 2021), Τρέμω στο υπερώο (Περισπωμένη, 2024).
*** Πατήστε εδώ για τα περιεχόμενα του τεύχους ***
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου