σ. μαλλαρμέ : 2 ποιήματα

 

 

 

 

 

 

 

 

Στεφάν Μαλλαρμέ 

μετάφραση από τα γαλλικά: Στέργιος Μήτας

 

 

Ελεημοσύνη

 

Πάρε αυτό το πουγκί, Ζητιάνε!, το χάιδεψες μόνο γιατί,

γηραιό παιδί για μια θηλή αχόρταγο, γύρευες να στραγγίξεις

μέσα απ’ αυτό την πένθιμη καμπάνα σου, κομμάτι το κομμάτι.

 

Αλλόκοτες αμαρτίες από το ακριβό το μέταλλο να εξορύξεις,

τρανές όπως εμείς. Στην ξέχειλη γροθιά ένα χειροφίλημα·

κι ύστερα, μέσα του, μια φλογερή φανφάρα να σφυρίξεις.

 

Όλα ετούτα τα σπιτάκια είναι εκκλησίες με θυμίαμα,

στους τοίχους τους ανοίγονται κήποι ήμεροι, γαλάζιοι:

σαν ξετυλίγει ο καπνός τις προσευχές, με ένα μειδίαμα.

 

Και το τρανό το όπιο του φαρμακείου τη βιτρίνα σπάζει.

Θέλεις να καταπιείς στο σάλιο σου ευδαίμονα απραξία;

Φορέματα στο σώμα, να ξεσχίσεις το γυαλιστερό ατλάζι,

 

μέσα σε καφέ πριγκηπικά, προσμένοντας να χαράξει;

Από τα χολ τα ψηλοτάβανα με πέπλα και νύμφες, δες,

στον έξω ζητιάνο, πότε πότε, ρίχνουμε κάτι να αδράξει.

 

Αρχαίε θεέ, όταν βγεις, τρέμοντας στους μουσαμάδες,

θε να δεις το ξημέρωμα σαν λίμνη από κρασί χρυσό,

ορκίζεσαι ότι χορεύουν στο λαιμό σου άστρα χιλιάδες.

 

Κι αν δεν μπορείς να μετράς τον λαμπερό σου θησαυρό,

ένα κερί να ανάψεις στον άγιο που ακόμα πιστεύεις

τουλάχιστο – και στόλισε τον εαυτό σου με ένα φτερό. 

 

Μη φαντάζεσαι ότι σκορπίζω, απλώς, λόγια της χλεύης.

Ελεημοσύνες άλλες, τις μισώ· να με ξεχάσεις στη στιγμή!

Το χώμα χάσκει γηραιό για όσους η πείνα κυριεύει.

 

Και προπάντων, αδελφέ μου: μην πας να αγοράσεις ψωμί.

 

*

 

Ο τιμωρημένος παλιάτσος

 

Μάτια, λίμνες από μέθη απλή να ξαναζήσω σε άλλη

ζωή· και όχι θεατρίνος: που ως η πένα, με χειρονομίες,

ξεσηκώνει στης σκηνής το φως μια απατηλή αιθάλη.

Τρύπησα ένα παράθυρο στου τοίχου τις ταπετσαρίες.

 

Με χέρια και πόδια διάφανος κολυμβητής, σε άλμα

ασταμάτητο, προδότης – και ξορκίζοντας με σθένος

τον κακό τον Άμλετ! Σαν να έχω σκάψει μες στο κύμα

τάφους χίλιους, να πάω να γείρω εκεί παρθένος.

 

Σακατεμένο από γροθιές, χρυσό ιλαρό ντέφι.

Ο ήλιος μεμιάς ραπίζει τη γύμνια μου, αστράφτει

αγνή και αναπνέει στη φρεσκάδα μου, σεντέφι.

 

Σαπρή νύχτα του δέρματος, όταν με αγνωμοσύνη

πέρασες δίπλα μου. Ξεχνώντας: όλη η μεγαλοσύνη

μου ήταν αυτό το μακιγιάζ – στον παγετό ξεβάφει.

 

 

Σημ. του μεταφραστή: Τα δυο αυτά ποιήματα δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά με αυτήν τη μορφή στο Les poésies de Stéphane Mallarmé, La Revue Indépendante, 1887. Oι μεταφράσεις τους πρόκειται να περιληφθούν στο:: Μαρία Κατσαντώνη (επιμ.), Ανθολογία Γάλλων Συμβολιστών Ποιητών, Κέδρος, υπό έκδοση,

 

~

 

Ο Στέργιος Μήτας διδάσκει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. Έχει εκδώσει τα ποιητικά βιβλία Έμμετρη φυσική ιστορία των θεάτρων (Μικρή Άρκτος, 2013) και Ξέρετε το τέλος ([μαζί με τους Θ. Ρακόπουλο και Α. Ψάλτη] Αντίποδες, 2017). 

 

  *** Πατήστε εδώ για τα περιεχόμενα του τεύχους ***