α. καλφοπούλου : 4 ποιήματα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αντριάννα Καλφοπούλου [Adrianne Kalfopoulou]

μετάφραση από τα αγγλικά: Παναγιώτης Ιωαννίδης

 

 

Επισκέπτρια

 

Πόσο θα ενδώσεις στην ευχαρίστηση των επισκέψεών σου,
Πόσα μπορείς να πάρεις μαζί σου, και πόσα παραμένουν ανείπωτα,

Και παρεξηγημένα; Παρά την προσπάθειά σου να περιγράψεις το σούμακ, τις ποικιλίες του ουντ, πόσο
Λατρεύεις τα δαχτυλίδια με ημιπολύτιμους λίθους στα χέρια των Πακιστανών ταξιτζήδων.

Η Λιβανέζα φίλη μου λέει Μας ρομαντικοποιείς, αλλά στα αραβικά, στην
Ιρακινή μου φίλη, που λέει Δεν θα σ’ αρέσει αυτό που είπε τώρα, κι εγώ

Χαμογελώ, μαντεύοτας, μιας και συζητούσαμε για την «περιοχή»,
Την υπερβολικά μεγαλόφωνα αρθρωμένη ελπίδα μου για αλληλεγγύη μεταξύ αραβικών εθνών,

«Αραβιστική», έτσι την περιέγραψε με αγάπη η Ιρακινή μου φίλη.
Καθώς τρώγαμε μανακής με ζά’ταρ, λέγοντας πόσο

Αγαπιόμαστε, πόσο έχουμε λείψει η μια στην άλλη,
Επαναλάμβανα συνέχεια πως ο κόσμος δεν συγχώρεσε ποτέ αυτούς που

Για την ελπίδα ρίσκαραν τα πάντα. Οι φίλες μου δεν συγχέουν τις χαρές
Της στιγμής, της σίσα, της συντροφιάς μας, της τέλειας αποψινής θερμοκρασίας με

Το γεγονός της αδικίας, και καμμιά ποτέ δεν λέει ότι είναι πολύ αργά για να παραγγείλουμε και άλλο τσάι.

*

 

Αϋπνία

 

Συναντώ ορφανές τις προτάσεις
σαν ξυπνώ, οι νεκροί μου, ποτέ τρυφεροί,

απαρηγόρητα αφεντικά, μου θυμίζουν
πως οι νεκροί δεν θα γιορτάσουν

θα πω λοιπόν Αγαπημένοι, καληνύχτα,
είμαι καλύτερη όταν φροντίζω τους χαμένους.

 

*

 

Ό,τι κινείται

 

Κοίταζα πουλιά με θαλασσιά φτερά
προσγειώσεις και απογειώσεις μεσ’ απ’ τα κλαδιά.
Η γάτα βρέθηκε κι εκείνη
να κοιτά
τι άλλο να κάνεις παρά να κοιτάς.

Δυσκολευόμουνα να κουνηθώ.
Ό,τι είχε δύναμη,
… ο άνεμος, οι ήχοι του, μ’ εντυπωσίαζε.
Και σεντόνια βροχής,
ακόμη διαφωνίες και παράπονα
– μ’ εντυπωσίαζε το πώς ταξίδευαν.

Άνθρωποι, σαν σκουπίδια στη θάλασσα,
μούσκευαν μες σε ρεύματα ήχου
και αυτοκινήτων που περνούσαν,
ήσαν ανίκανοι ν’ αλλάξουνε ό,τι τους έσπρωχνε.
Μ’ εντυπωσίαζε όπως οι ειδήσεις, το θεόρατο κύμα
σαν ογκόλιθος.

 

*

 

Πεπερασμένο

 

Ανεμοθύελλες πνίγουν τον ουρανό
τα φύλλα σε κατάθλιψη.
Υπήρχε άραγε τίποτε άλλο εκτός της τρυφερότητας
μίας στιγμής, λες και
η αραβική μου γάτα γνώριζε γιατί
το αδιάκοπο νιαούρισμά της ήταν τόσο επείγον.

Η απόσταση χάραζε δέντρα γυμνά, καμήλες

μετρούν τον χρόνο

Σκέψου τους έρωτες
που δεν συνέβησαν ποτέ, πώς
κάποιος σε ρώταγε αν ήσουνα καλά
καθώς ετοιμαζότανε να φύγει.

Άμμος σημαδεύει το πέρασμα ενός τανκς

Η έρημος σωρεύει ό,τι δεν θα σωθεί.

 

~

 

H Adrianne Kalfopoulou έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές, καθώς και διάφορα βιβλία πεζογραφίας. Πιο πρόσφατο: The re in refuge (Red Hen Press, 2025). Αυτόν τον καιρό, διδάσκει στο Liberal Arts Program του Rochester Institute of Technology στο Ντουμπάι.

 *** Πατήστε εδώ για τα περιεχόμενα του τεύχους ***